Het is een grijze zondagmorgen en de dag komt maar moeizaam op gang. Buiten ons raam wijst de lange metalen vinger van de bouwkraan die sinds een paar dagen ons wereldbeeld vult richting Gamma. Mijn vrouw luistert naar Vroege Vogels, ik mompel af en toe iets overbodigs over poehpoeh die mist en wat een ding toch eigenlijk hè, zo’n kraan. In zijn almacht torent hij ruimschoots boven ons huis op de vierde verdieping uit en er zijn momenten dat ik liever even een stapje terug doe van het raam. Die dingen staan stevig, natuurlijk. Maar ik niet altijd.

Zoals op deze zondagmorgen, dat ik de berichten over ontregelde ringmussen en vroeg ontloken sneeuwklokjes waar mijn vrouw aan gekluisterd zit onderbreek met een moeizaam geformuleerd ‘Kom nou eens kijken’. En dan nog een keer, want het geluid wil niet helemaal goed.

“Hoe stond die kraan daarnet?”, vraag ik, schijnbaar in het rijtje van licht overbodige zondagmorgenconversatie. Veel antwoord krijg ik dan ook niet.
“Hij wees toch naar de Gamma?” vraag ik daarom in toenemende vertwijfeling. Je weet tenslotte nooit wanneer je draadje met de wereld breekt en de guillotine van het verval op je neerdaalt.
“Euh... ik dacht het wel ja”, zegt mijn vrouw dan, waarmee ze het probleem teruglegt waar het hoort. Bij de bouwkraan. Want die staat nu toch echt met zijn straatlengte geel metaal recht boven ons dak.
“Zie jij iemand in die cabine zitten?” vraag ik. Onnodig, want we weten allebei het antwoord.

Het duurt een respectabel deel van diezelfde grijze zondag en diverse hoogpotige luchtwandelingen, helemaal van boven het Westerkwartier, met een ruime boog over het nieuwe tunneldak tot een zachtgestuurde zwieper richting Nieuwe Kerk, voor ik het eindelijk in al zijn eenvoud begrijp. Het ding oogt staal en stoer, maar waait in feite gewoon als een vaantje met alle winden mee. Geruststellend? Mwah, dat hangt. Maar de gedachte is goed.

Jos Lammers, auteur van kinderboeken en reisverhalen.