De markante schutting die jarenlang het bedrijfsterrein aan de westkant van de spoorlijn afschermde is het enige dat daar nu nog over is. Hij staat er wat verloren bij op een braakliggend terrein, goed zichtbaar vanuit de trein.

De trein duikt straks in het noorden van de stad onder de grond. Bij de Poort van Delft, waar eerder de Bacinol stond of - zoals we hem vroeger noemden - de Gistfabriek, zien we nu als nieuw baken een witte fabriek.

Dat kost me dus echt hoofdbrekers. Eerst kwamen de slopers. En die overwonnen zonder twijfel. De statige huizen aan de Houttuinen zijn wat je noemt met de grond gelijk gemaakt en de laatste rustplaats van herinneringen is netjes afgedekt met witte zandduinen.

De Phoenixstraat is eigenlijk nauwelijks nog een straat. Een omgewoelde buik toont de grijze, rode en blauwe ingewanden van het moderne leven. Een enkele dappere voetganger waagt zich nog via houten vlonders over deze aanblik heen.