Eindelijk ben ik eruit. Gelukkig maar, want het maakt veel dingen een stuk begrijpelijker. Eenvoudiger, kun je ook zeggen. Want: die spoortunnel is alleen maar een dekmantel. Het project, dat tot nu toe vooral een diepe voor niemandsland door de stad heeft getrokken, is niet bedoeld om een tunnel aan te leggen. Tenminste, die tunnel komt er natuurlijk, maar eigenlijk, eígenlijk is het één grote dans tussen bouwers en fietsers. Theater in het echte leven. Ons eigen Delftse Oerol, maar dan jaarrond en wegens succes verlengd.

Kijk bijvoorbeeld eens naar het station. Helemaal links daarvan trekken de mannen van Vlasman met ijzeren verlengstukken aan hun handen latje voor latje de oude fietsenstalling uit elkaar. Hun sloopmachines hupsen af en toe van plezier op hun rupsbanden. Op datzelfde moment bouwen de mannen van Dura Vermeer helemaal rechts van het station een nieuwe tijdelijke fietsenstalling. In korte broeken met frisgekleurde hesjes erboven, vlechten ze een ragfijne constructie van gebogen metalen buizen, waar straks honderden fietsen in kunnen hangen of ontspannen tegenaan leunen. Daartussenin is de oude tijdelijke fietsenstalling, waar zwarte teksten op gele borden de spanning alvast opvoeren voor de volgende grootschalig uitgevoerde dansbeweging: half juli gaan we met zijn allen van de oude tijdelijke naar de nieuwe tijdelijke aan het Laantje van Mater, of natuurlijk naar de zo’n beetje permanent tijdelijke stalling aan de achterkant van het station. Het wordt zeker een prachtig spektakel, met verbouwereerd kijkende fietsers op het nippertje onderweg naar hun trein, ronkende slijptollen van de kringloopwinkel en het drama van een enkele scheefgezakt achtergelaten fiets. Vergissing, vergeten of nog te min bevonden voor afvoer naar ontwikkelingsfietsers.

En ondertussen zwenkt de Delftse fietser dagelijks tussen de roodwitte linten, hekken, vrachtwagens, kranen en graafmachines van de bouwers. Soepele bewegingen, begeleid door de waarschuwingspiepjes van achteruitrijdende opleggers. Routes wijzigen soms per minuut. Net zo makkelijk zwenkt iedere nieuw aangekomen fietser het openvallende gaatje binnen. Met een glimlach en zonder centrale regie. Gewoon, omdat we dat zo goed kunnen.

Daar kunnen die Canadezen met hun Cirque du Soleil nog een puntje aan zuigen.

Jos Lammers - tekstschrijver en auteur van kinderboeken en reisverhalen.