Ik hoorde in mijn fantasie al het hoge, snerpende geluid van de slijptollen. Fietssloten die met een vonkenregen onder de handen van de kringloopmannen hun beschermeling gewonnen zouden geven. Fietseigenaren die in groeiende vertwijfeling langs de fietsenrekken zouden lopen. Zeker wetend dat hij toch hier ergens moest staan. Of daar verderop?

Maar het liep allemaal heel anders, de ontruiming van de grote tijdelijke fietsenstalling voor het station. Het was eigenlijk een charmeoffensief van de mannen van de Cromme Lijn. Vanwege het zonnige weer misschien? Niks geen razzia’s en snelle afvoer in de vroege uren van de dag. Op een enkel zeer verweesd exemplaar na zelfs helemaal geen afvoer. Een hele dag lang zijn honderden fietsen uit de oude stalling stuk voor stuk keurig naar de nieuwe gebracht. Zelfs een waarvan voor- en achterkant twee geheel eigen levens leken te leiden, tilden de mannen zorgvuldig aan zijn scheef hangend bagagedrager op en brachten hem met tegenstribbelende wielen naar zijn nieuwe onderkomen.

De vertwijfeling bij de fietsers was er overigens niet minder om. Als je fiets niet meer staat waar je hem zeker weten gisteren hebt achtergelaten, komt de wereld even in grote vraagtekens tot stilstand. Maar als je toch heel erg zeker dacht te weten dat je hem gisteren tussen zo’n duizend andere fietsen hebt achtergelaten en je staat opeens op een lege asfaltvlakte, dan heeft de dag een uiterst moeizame start. En dat wordt misschien nog wel erger wanneer je na wat wanhopig rondblikken opeens nóg een fietsenstalling ontdekt. Die gisteren echt héél zeker weten gewoon helemaal niet bestond. Toch? En daar staat je fiets!

Maar goed, de zon schijnt.

Jos Lammers - tekstschrijver en auteur van kinderboeken en reisverhalen