Het is zoals met een verkering die al uit is nog voordat je elkaar goed en wel hebt leren kennen. Er is opluchting. Wie weet wat je allemaal bespaard is gebleven. Maar er is ook de weemoed van het onvervulde. Wie weet wat je allemaal samen had kunnen doen.

Zo was het ongeveer bij de sloop van het gave stuk asfalt voor het station. Nauwelijks gewend aan de aanblik, verdwijnt het alweer. Prima wegdek hangt tussen de tanden van de graafmachines van de Cromme Lijn, de vloerbedekking van een alweer verdwenen fietsenstalling. We hadden er zoveel plezier van kunnen hebben, denk ik onwillekeurig. Laagje zand erover en het eerste Delftse Tunnelbeach Volley Toernooi was met een fluitje en een cent georganiseerd. Of van die roodwitte pionnen erop en het hele weekend rijles van motoragenten voor waaghalzende scooterscheurdertjes. Karten had ook gekund. Of straatvoetbal. Of wat palmbomen en parasols voor een weekje Tropisch Spoorparadijs.

Maar goed, we kenden elkaar eigenlijk nog nauwelijks. Dus inderdaad, hup, weg ermee. Opgeruimd staat netjes. Volgende is vast nog véél leuker.

Jos Lammers - tekstschrijver en auteur van kinderboeken en reisverhalen