Busstation

03 februari 2010

Het kan verkeren. Zo ben je een duidelijk met liefde ontworpen busstationnetje. Ranke staalconstructie, glas waaraan menig voorbijganger even heeft gevoeld om te zien of het echt uit één stuk bestaat. Een baken voor wie arriveert, een schuilplaats voor wie moet wachten.

En zo ben je een stapel verwrongen buizen, wat splinters glas en een gat in de grond.

Je hebt het er misschien zelf een beetje naar gemaakt. Je ramen leken immers altijd al versplinterd. Een goeie grap van je ontwerper, maar misschien niet door iedereen even goed begrepen. Je stalen constructie beefde dan ook van ingehouden woede toen je merkte dat die kunstig bewerkte ramen gewoon op klaarlichte dag en voor ieders ogen echt aan barrels werden geslagen.

Je enige troost is wellicht dat er aardig wat geweld aan te pas moest komen voor ze je uiteindelijk omver hadden. Niks even duwen en trekken. Pas na een aanval met heuse snijbranders heb je jezelf gewonnen gegeven. Goed zo.

Nu lig je verspreid over een rijtje afvalcontainers, om plaats te maken voor een nieuwe constructie van staal en glas. Trek het je niet aan. Ik vond je mooi.

Jos Lammers - tekstschrijver en auteur van kinderboeken en reisverhalen.

 

Reacties (0)

Uw e-mailadres wordt niet getoond op de website